Αγαπημένοι μου, κόσμε του
Παραρτήματος Λιβαδειάς της Ελληνικής Αντικαρκινικής Εταιρείας, μας αξίωσε ο
Θεός να υποδεχθούμε άλλη μια χρονιά.
Το 2025 στέκεται μπροστά μας
προκλητικό, μυστηριώδες, κρυμμένο μέσα σ’ εκατομμύρια ευχές, στολισμένες
βιτρίνες, βεγγαλικά, πυροτεχνήματα. Κι αυτό φοβισμένο ξεπροβάλλει το κεφαλάκι
του κοιτώντας με δέος τις 365 ημέρες.
Καμιά υπόσχεση, μισόλογα σκόρπια κι
η Αισιοδοξία, η ελπίδα η τύχη, η ειρήνη, η Αγάπη συνωστίζονται και
κονταροχτυπιούνται με τη θλίψη, τη φτώχεια, την αδικία, τον πόνο, τη βία με τη
ζωή και το θάνατο.
Ο άνθρωπος και ο χρόνος σ’ αυτό το
ατελεύτητο παιχνίδι επιβίωσης τυλιγμένοι με μια ταινία από λάστιχο που
συστέλλεται και διαστέλλεται ανάλογα με την ένταση των συναισθημάτων μας. Όταν
υπάρχει κενό στην ψυχή, τότε ο χρόνος μετατρέπεται σε δυνάστη και τιμωρό.
1995 – 2025
Όμως αγαπημένοι μου συνταξιδιώτες σ’
αυτό το 30χρονο ταξίδι ζωής, σήμερα ήρθε η μέρα που δεν πίστευα πως θα
‘φτανε κι αυτή η αβεβαιότητα περιτράνωνε
την αντοχή, σμίλευε την δημιουργικότητα, έπλαθε συναισθήματα και έκανε μικρούς
σβώλους αγάπης που μοιραζόμασταν και γεμίζαμε την πόλη μας με έγνοια, ασφάλεια,
ανθρωπιά.
Έλεγα σας αγαπάω κι ήταν
πρωτάκουστο, εκκωφαντικό. Μετά το έλεγαν όλοι και το αισθάνονταν.
Έλεγα, αγαπημένε και Σεβαστέ μου
Ιεράρχη και με κοιτούσατε με απορία σαν να μου λέγατε: «Στέλλα, δεν είναι
σωστό. Εγώ όμως δεν σταμάτησα ποτέ κι έτσι απενοχοποιήσαμε λέξεις, φράσεις,
νοήματα, κόψαμε συρματοπλέγματα από ταμπού και αφήσαμε το συναίσθημα να
σεργιανάει ελεύθερο στην πόλη μας, χωρίς να ντρέπεται.
Διανύσαμε χιλιόμετρα γνώσης,
εμπειρίας για να μάθουμε να επικοινωνήσουμε μαζί σας και μετά να μας
εμπιστευθείτε, να αξιολογήσετε τις προτάσεις μας, που είχαν μέσα τους ψήγματα
έγνοιας, ενδιαφέροντος, είχαν επιστημονική αλήθεια.
Εκείνα τα χρόνια η λέξη «καρκίνος»
απωθούσε, φόβιζε. Για να σας προσεγγίσουμε και να περάσουμε τα μηνύματα
έγκαιρης διάγνωσης, ενημέρωσης δημιουργήσαμε εκδηλώσεις που είχαν άλλη
θεματολογία. Παρακολουθούσαμε θέατρο, Μουσικές Συναυλίες, επισκεπτόμασταν
Μουσεία, πηγαίναμε εκδρομές, που έμειναν στην ιστορία…
Κι ο κόσμος ερχόταν και γράφονταν
μέλη. Ξεκινήσαμε 30 μέλη και γίναμε 2000!!! Σας μιλούσαμε για την ομορφιά της
ζωής μέσα από τη Φιλοσοφία, την Τέχνη, τη Μουσική, την Ποίηση κι ο κόσμος άκουγε
εκστατικός τους πολύ σπουδαίους ομιλητές καθηγητές Πανεπιστημίου, Ακαδημαϊκούς,
εξέχοντες γιατρούς.
Και τότε έγινε ένα θαύμα: Ο
ευεργέτης μας Λουκάς Δέδες, διάβασε ένα γράμμα που του είχα στείλει να μας
δωρίσει το σπίτι του μετά θάνατον και συναίνεσε.
Ξεχνάω τι πέρασα μέχρι να απεμπλακεί
η δωρεά να ελευθερωθεί από τον παραλογισμό των ανθρώπων!
Μ’ ένα μαγικό ραβδάκι οι νεράιδες
μαζί με τον υπέροχο κόσμο μας χτίσαμε ένα παραμυθόσπιτο, στο σπίτι της Αγάπης
στο Κέντρο Έγκαιρης Διάγνωσης του καρκίνου, που όμοιό του δεν υπάρχει πουθενά,
πολύτιμο πετράδι στο στέμμα της όμορφης πόλης μας Δήμαρχε.
Εκεί μέσα περπατάει, ζει,
ονειρεύεται, σχεδιάζει, πραγματοποιεί το Παράρτημα της καρδιάς σας.
Και τι δεν κάναμε: Κέντρο Διακοπής
Καπνίσματος, με Λάζαρο Παπαγεωργίου και Κονδυλία Κουρούτη, Κέντρο Pap Test
με Άννα Ηρακλέους, Κατερίνα Βαλλά, Φώτη Χριστόπουλο, Ασημάκη Παππά, Ηλία
Οικονόμου, εξετάσεις για μελάνωμα στο
ΔΩΡΕΑΝ ψηφιακό Δερματοσκόπιο με Γιώργο Πούλο, Συναντήσεις με γιατρούς άλλων
ειδικοτήτων, Τράπεζα Αίματος «ΖΩΗ» στο Γενικό Νοσοκομείο της Λιβαδειάς,
Μαστογραφίες στο πιο σύγχρονο Κέντρο Ημερήσιας Νοσηλείας «Νίκος Κούρκουλος», το
δυνατό μας σημείο που έσωσε πολλές γυναίκες.
Μέσα σ’ αυτό το καλαίσθητο Κέντρο
γίνονταν μικρές αλλά μεγάλες σε σπουδαιότητα συναθροίσεις με σπουδαίους
ομιλητές, κεράσματα, λουκουμάδες Στέλλας, γλυκίσματα, ποτά υγιεινά,
τσιπουροκατάσταση, σαγκριά, χορούς, γλέντια, τραγούδια… μέχρι τοξοβολία και
μασκαρέματα.
Η ζωή που θέλαμε να ζήσουμε! Έτσι ο
καρκίνος έγινε κάτι προσιτό, ανθρώπινο, έμπλεξε με όλα αυτά τα υπέροχα και δεν
τον ξεχωρίζαμε.
Ο κόσμος έβλεπε πια την
Αντικαρκινική με μια άλλη ματιά. Έμαθαν πως ο άνθρωπος δεν ζει απλώς, αλλά
διαμορφώνει τη ζωή του σε βίο, δίνοντας νόημα κατά τη συμβίωση με τους άλλους
ανθρώπους δηλαδή κοινωνία βίου. Ο Σωκράτης ήθελε να ασκήσει την τέχνη του βίου
ευελπιστώντας να εμφυσήσει στους συμπολίτες του το ενδιαφέρον για την επιμέλεια
εαυτού.
Εμείς, ο κόσμος της Αντικαρκινικής
απολαμβάνουμε τις στιγμές με πάθος, γιατί κρύβουν μέσα τους την κορύφωση του
θαύματος. Πιστέψαμε, ζήσαμε θαύματα που τώρα βρίσκονται ανάμεσά μας, αφού
περιθάλψαμε το απρόοπτο, το τραγικό που πολλές φορές συμβαίνει σε κάποιον.
Είχαμε την ικανοποίηση ότι μπορούμε
να ανατρέψουμε, να βοηθήσουμε, να σώσουμε έτσι απλά χωρίς τυμπανοκουσίες,
αθέατα, σιωπηρά, (τα τηλέφωνα, Ξενώνες)
Αγαπημένοι μου 30 χρόνια εθελοντικής
ζωής μέσα στο Παράρτημα Λιβαδειάς κι άλλα 15 σε άλλα μετερίζια, είναι πολύς
χρόνος!!!
Μπήκα νέα γυναίκα και ακόμη αισθάνομαι
νέα, όχι μόνο εγώ, όλες οι γυναίκες του Δ.Σ. Ρωτήστε τις!
Αναρωτιέμαι αν όλα αυτά που ζήσαμε
μας έκαναν άτρωτες μέσα σ’ αυτό το κέλυφος ασφάλειας του μικρόκοσμου της
Αντικαρκινικής προστασίας, που θέλουμε να σας τραβήξουμε μέσα όλους, να
νιώθουμε πως δεν κινδυνεύεται από το απρόοπτο κακό. Κι έγινε αυτό ο σκοπός της
ζωής μας.
Η φιλοσοφική μας δραπέτευση από την
πλαστή εικόνα του «Εγώ», του «Έχω», του «Ανήκω» στο φτερούγισμα και το πέταγμα
στην αλληλεγγύη, την δικαιοσύνη, την ανιδιοτέλεια. Εκεί που ελευθερώνεται η
ατομικότητα και συναντιέται με την κοσμική ιδιότητα των άλλων ανθρώπων. Αυτή
είναι η πράξη αυτοσυντήρησης που διασφαλίζει στον άνθρωπο την ευτυχή και
απρόσκοπτη συνύπαρξή μας μέσα στην ενότητα του Σύμπαντος. Να δούμε τους
ανθρώπους της πόλης, τους φίλους της γης συνταξιδιώτες στο ίδιο ταξίδι ζωής με
το βλέμμα στην αληθινή συνύπαρξή μας…
«Αγαπάμε αλλήλους, αγαπάμε αλλήλους
ως εαυτόν»
Μπορείτε! Δεν υπάρχει, ανισότητα,
αδικία ούτε βία.
Αυτό είναι το νόημα της
Αντικαρκινικής φιλοσοφίας που το Παράρτημα Λιβαδειάς ακολουθεί όλα αυτά τα
χρόνια και έγινε παράδειγμα προς μίμηση από όλα τα Παραρτήματα, αλλά και τους
Συμπολίτες μας και όχι μόνο.
Σ’ αυτή την τεράστια αγκαλιά θέλουμε
να σας χωρέσουμε όλους. Να ζεστάνουμε την ανασφάλειά σας. Να γλυκάνουμε τον
πόνο σας. Να συντροφεύσουμε τη μοναξιά σας.
Όλο το Δ.Σ. του Παραρτήματος
Λιβαδειάς, αλλά η Αντικαρκινική με τον Πρόεδρό μας, Ευάγγελο Φιλόπουλο, έναν
επιστήμονα προοδευτικό, μοντέρνο, φιλελεύθερο, υπηρετήσαμε και υπηρετούμε την
ελευθερία σκέψης, έκφρασης, δράσης, επιλογών, την επιστημονική αλήθεια με τόλμη
και αποφασιστικότητα.
Εμείς, το Παράρτημα Λιβαδειάς, δεν
είμαστε ένα ακραιφνώς Ιατρικό Σωματείο. Η τέχνη, ο πολιτισμός, η κουλτούρα,
δηλαδή η παιδεία είναι το μέσο για να αγγίξουμε τη χαρά της ζωής, τις στιγμές
ευδαιμονίας, τον έρωτα. Μόνο ο άνθρωπος που έχει παίδευση μπορεί να κατανοήσει
τα μηνύματα της Ιατρικής, την Έγκαιρη Διάγνωση, την ποιότητα ζωής, την
επιμέλεια εαυτού.
Έμπλεος χαράς η ψυχή μας. Εμένα τώρα
αφήστε με να ονειρεύομαι εδώ σ’ αυτό το ονειρώδες πήγαινε-έλα των ονείρων (Κ.
Δημουλά), σ’ αυτή την υδάτινη κηλίδα του κόσμου ν’ ακροπερπατάω στο πεζούλι της
Έρκυνας και να γλιστράει τη νωχελικότητά του το ποτάμι από κάτω. Ν’ ακούω το βουητό
του αφρισμένου καταρράκτη και να κεντάω άσπρα σιρίτια με τον παφλασμό στη
φορεσιά της Έρκυνας. Αφήστε με να ζωγραφίζω τη μινιατούρα της πόλης μας,
εκατοντάδων σπιτιών που κρέμονται πάνω απ’ το λόφο του Ζαγαρά και ξαποσταίνουν
στα Ισώματα της πόλης, ακούγοντας το ρυθμικό ήχο του παλιού ρολογιού να
στοιχειώνει τις ώρες.
Αφήστε με να μιλώ με τους ανθρώπους
που σιγοψιθυρίζουν στ’ αυτί μου τα πάθη, τα λάθη, τις πράξεις γενναιότητας, τον
πόνο που γιατρεύει την ψυχή, τη λύπη που καθαγιάζεται και εξαϋλώνεται, τους
ανθρώπους που συντροφεύουν τη ζωή μου, εκείνους που μ’ εμπιστεύτηκαν, που
πόνεσα, είχα την έγνοια τους, όλους εσάς.
Εσάς που ήρθατε εδώ μαζί μας, να
τιμήσουμε, να θυμηθούμε, να γιορτάσουμε 30 χρόνια εθελοντισμού, αγώνα, αγάπης,
προσφοράς στον συνάνθρωπό μας.
Η πόλη είναι οι άνθρωποί της κι εγώ
τώρα πια αποθαυμάζω όλα αυτά που αγωνίστηκα, που αγάπησα, μικρογραφία μιας ζωής
που κοντανασαίνει φτάνοντας σιγά-σιγά στον προορισμό της.
«Σκέψου τη λέξη ‘θα μείνω’, πόσα
‘φεύγω’ γκρέμισε… (Κ. Δημουλά)
Σας ευχαριστώ για όλα τα δώρα ζωής
που μου χαρίσατε!!!
Στέλλα
Ταπανλή