Ο Πρωθυπουργός, από το βήμα της ΔΕΘ, μίλησε για την Αστυνομία του 2030 και υποσχέθηκε, μια «σύγχρονη και καλά εκπαιδευμένη Αστυνομία».
Η εξαγγελία ακούγεται φιλόδοξη, αλλά είναι και μία παραδοχή αποτυχίας, καθότι μετά από επτά ολόκληρα χρόνια διακυβέρνησης, δεν έκανε τίποτα προς αυτή την κατεύθυνση.
Συνεπώς το κρίσιμο ερώτημα παραμένει:
Με ποιους ανθρώπους, με ποιες υπηρεσίες και με ποιες συνθήκες εργασίας θα οικοδομηθεί αυτή η Αστυνομία και γιατί αυτή η υπόσχεση δεν υλοποιήθηκε μέχρι σήμερα;
Διότι οι αστυνομικοί υπηρετούν σήμερα.
Δεν υπηρετούν το 2030. Τώρα βρίσκονται αντιμέτωποι με προβλήματα που δεν μπορούν πλέον να αντιμετωπίζονται με υποσχέσεις για το μέλλον.
Λίγες ώρες πριν από την ομιλία του Πρωθυπουργού, οι ίδιοι οι αστυνομικοί βρέθηκαν στους δρόμους της Θεσσαλονίκης, διεκδικώντας λύσεις στα προβλήματά τους και ζητώντας από την κυβέρνηση να ακούσει τη φωνή τους.
Περίμεναν συγκεκριμένες απαντήσεις για τις αποδοχές τους, την εργασία πέραν του πενθημέρου, τη μάχιμη επταετία, το στεγαστικό, τις μετακινήσεις και αποσπάσεις, αλλά κυρίως για τις πραγματικές συνθήκες στις οποίες καλούνται καθημερινά να ασκήσουν ένα ιδιαίτερα απαιτητικό και επικίνδυνο επάγγελμα.
Αντί γι’ αυτό, από την ομιλία του κ. Μητσοτάκη στη ΔΕΘ, δεν προέκυψε κανένα συνεκτικό σχέδιο για τους ανθρώπους της Ελληνικής Αστυνομίας.
Και το πρόβλημα δεν είναι μόνο οικονομικό.
Η Ελληνική Αστυνομία αντιμετωπίζει πλέον δομικά προβλήματα στελέχωσης και λειτουργίας.
Υπηρεσίες εξακολουθούν να λειτουργούν με ελλείψεις προσωπικού και αποδυναμώνονται για να ενισχυθούν άλλες.
Αστυνομικοί μετακινούνται και αποσπώνται, ιδιαίτερα από την περιφέρεια, προκειμένου να καλυφθούν πρόσκαιρες ή έκτακτες ανάγκες αλλού.
Όταν το ίδιο προσωπικό, μετακινείται από τη μία υπηρεσία στην άλλη, δεν υπάρχει πραγματική ενίσχυση της αστυνόμευσης, αλλά ανακατανομή της έλλειψης.
Ούτε οι νέες δομές, ούτε οι νέες ονομασίες υπηρεσιών, ούτε οι οργανωτικές αναδιαρθρώσεις μπορούν από μόνες τους να λύσουν το πρόβλημα ή να «καλύψουν» τις ελλείψεις.
Η σύγχρονη Αστυνομία χρειάζεται πρώτα απ’ όλα ανθρώπους, επαρκή στελέχωση, εξειδίκευση, εκπαίδευση και σταθερές υπηρεσιακές συνθήκες.
Την ίδια στιγμή, το αστυνομικό επάγγελμα κινδυνεύει να χάσει την ελκυστικότητά του για τη νέα γενιά.
Πραγματικό γεγονός εκτός πεδίου ενδιαφέροντος του Πρωθυπουργού.
Οι αποδοχές, το κόστος στέγασης, ιδιαίτερα για όσους υπηρετούν μακριά από τον τόπο κατοικίας τους, η διαρκής υπηρεσιακή επιβάρυνση, η αβεβαιότητα και η πίεση της καθημερινότητας, συνθέτουν ένα περιβάλλον που απαιτεί μια ολοκληρωμένη πολιτική ανθρώπινου δυναμικού. Όχι αποσπασματικές παρεμβάσεις, επικοινωνιακές εξαγγελίες και μια διαρκή μετάθεση των λύσεων στο μέλλον.
Ο Πρωθυπουργός υποστήριξε ότι στα ζητήματα ασφάλειας η κυβέρνηση «πηγαίνει στη σωστή κατεύθυνση», επικαλούμενος και τις επιχειρησιακές επιτυχίες της Ελληνικής Αστυνομίας.
Οι επιτυχίες αυτές όμως έχουν πραγματικούς πρωταγωνιστές τους αστυνομικούς, που βρίσκονται καθημερινά στον δρόμο και δρουν κατά βάση με ενσυναίσθηση και φιλότιμο και όχι στο πλαίσιο μιας στοχευμένης επιχειρησιακής στρατηγικής.
Είναι εκείνοι που εργάζονται σε δύσκολες συνθήκες, καλύπτουν κενά, μετακινούνται, εργάζονται πέρα από το προβλεπόμενο και καλούνται να ανταποκριθούν σε ολοένα περισσότερες και πιο σύνθετες μορφές εγκληματικότητας.
Η Πολιτεία οφείλει να αναγνωρίσει αυτή την πραγματικότητα.
Δεν μπορεί να παρουσιάζει τις επιχειρησιακές επιτυχίες ως κυβερνητικό παράσημο και ταυτόχρονα να αντιμετωπίζει τους ανθρώπους που τις πετυχαίνουν ως μια απλή δημοσιονομική δαπάνη.
Η ασφάλεια δεν είναι μόνο ανακυκλούμενες «νέες δομές» και εξοπλισμοί αμφιβόλου αποτελεσματικότητας, αλλά πάνω απ’ όλα ανθρώπινο δυναμικό.
Και μια Αστυνομία που εξαντλεί τους ανθρώπους της, δεν μπορεί να είναι η Αστυνομία του μέλλοντος.
Η μεταρρύθμιση του βασικού αυτού πυλώνα της Δημοκρατίας δεν μπορεί να αρχίσει το 2030, αλλά από τον σεβασμό στον αστυνομικό να αρχίσει σήμερα.
Κατά συνέπεια η Ελληνική Αστυνομία χρειάζεται ένα πραγματικό και μακρόπνοο σχέδιο για τον ουσιαστικό εκσυγχρονισμό της.
Αυτό δεν πρέπει να είναι μία υποσχόμενη μελλοντική παροχή, αλλά άμεσα προτεραιότητα και υποχρέωση της Πολιτείας.