Στις 23/6/2026 πραγματοποιήθηκε Γενική Συνέλευση του
Σωματείου Εργαζομένων, όπου συζητήθηκαν και αναδείχθηκαν από τους συναδέλφους
τα προβλήματα στη λειτουργία του Νοσοκομείου, με κύρια τις ελλείψεις προσωπικού
και την εντατικοποίηση της εργασίας. Στις 1/7/2026 πραγματοποιήθηκε συνάντηση
αντιπροσωπείας του Δ.Σ. του Σωματείου με τον Αν. Διοικητή κο Χατζόπουλο, τον
Πρόεδρο του Επιστημονικού Συμβουλίου κοΑραπατσάκο, την Διευθύντρια Νοσηλευτικής
Υπηρεσίας κα Λαζαρίδου και τον Διευθυντή Διοικητικής Υπηρεσίας κοΚαλμπένη.
Ειλικρινά
εντυπωσιαστήκαμε από το πόσο αόριστα τοποθετήθηκαν πάνω στα τόσο οξυμένα
προβλήματα που βιώνουμε. Καταρχήν πάνω στο ζήτημα των σημαντικών ελλείψεων
προσωπικού σε όλα τα τμήματα και παρά τις επανειλλημένες ερωτήσεις μας, η
απάντηση ήταν πως “ προβαίνουν στις ενέργειες που χρειάζεται για να ενημερώσουν
και να αιτηθούν προσωπικό, πάντα μέσα στο καθορισμένο αυστηρό νομικό πλαίσιο
και τους κανονισμούς” και ξεκαθαρίζοντας πως είναι ανώφελο να ζητήσουν το
σύνολο των κενών οργανικών θέσεων!
Έτσι, για
τις ελλείψεις στο Νοσηλευτικό προσωπικό που ήδη δουλεύει σε εξαντλητικές
συνθήκες, και παρότι είναι γνωστό πως επίκεινται πολλές συνταξιοδοτήσεις, δεν
δόθηκε συγκεκριμένο σχέδιο αναπλήρωσης των υπαλλήλων,υποτιμώντας την κατάσταση
πως ‘δεν θα συνταξιοδοτηθούν και τόσοι πολλοί”. Για την επιδείνωση της τωρινής
κατάστασης λόγω καλοκαιρινών αδειών, από τη μία υπήρξε η δέσμευση πως δεν θα
ζητηθεί από κανένα συνάδελφο να κάνει διπλοβάρδια, από την άλλη, ωστόσο, δεν
υπάρχει πρόβλημα με τις βάρδιες πρωί-νύχτα-απόγευμα, που δεν αφήνουν επαρκή και
υποχρεωτικό χρόνο ανάπαυσης, γιατί “έτσι λειτουργούν όλα τα νοσοκομεία’’.
Όσον αφορά
τις αυξανόμενες ημέρες μηνιαίως που δεν εφημερεύει κάποια από τις κλινικές του
Νοσοκομείου (συμπεριλαμβανομένης της Παθολογικής, της Καρδιολογικής, της
Χειρουργικής και της Ορθοπεδικής), λάβαμε την απάντηση πως τα Γ.Ν. Λιβαδειάς
και Θήβας είναι διασυνδεόμενα και ως εκ τούτου «καλύπτουν» το ένα το άλλο,
βάσει οδηγίας της Διοίκησης της 5ης Υ.Π.Ε. Επομένως, οι ασθενείς που
χρειάζονται νοσηλεία, αλλά και κάποιο επείγον περιστατικό, θα συνεχίσουν να
κόβουν βόλτες μέσα στα ασθενοφόρα γυρνώντας το νομό και αναζητώντας την ιατρική
ειδικότητα που χρειάζονται.
Θέσαμε τις
μεγάλες δυσλειτουργίες του ΤΕΠ, που δουλεύει τα πρωινά ωράρια, για μ.ο.
προσέλευσης 20-30 ασθενείς, με 1 μόλις γιατρό και ορισμένες φορές με άλλον 1
(και αυτός ειδικευόμενος), με αποτέλεσμα να υπάρχουν προφανείς δυσκολίες στην
εξυπηρέτηση και τη διεκπεραίωση των περιστατικών. Και για αυτό το ζήτημα, η
λύση που φαίνεται να δίνουν είναι να τρέχουν πανικόβλητοι οι γιατροί από τον
ασθενή της κλινικής στον ασθενή των Επειγόντων και τούμπαλιν, υποτιμώντας στην
πράξη τον αναγκαίο χρόνο που χρειάζεται ένας γιατρός για να εξετάσει τον ασθενή
που έχει μπροστά του!
Σε αυτά τα
πλαίσια, αναμένουμε να συνεχιστούν τα καθημερινά προβλήματα που συναντάμε από
τις ελλείψεις προσωπικού σχεδόν σε όλες τις υπηρεσίες του Νοσοκομείου, σε
καθαριότητα και σίτιση, στην Τεχνική Υπηρεσία, στην Διοικητική Υπηρεσία, κ.α.
Στη συνάντηση θίξαμε, επίσης, πως
ολοένα και περισσότεροι τομείς στο κατ’ όνομα πια Δημόσιο Σύστημα Υγείας
ιδιωτικοποιούνται και πως αντί να δίνονται χρήματα για μαζικές προσλήψεις
μόνιμου προσωπικού ή για μονιμοποίηση των συμβασιούχων, δίνονται στους
εργολάβους και σε μία σειρά άλλες υπηρεσίες που καλύπτονται από ιδιωτικές
εταιρείες, π.χ. ασθενοφόρα για δευτερογενείς διακομιδές, γνωματεύσεις αξονικού
τομογράφου, μεταφορά δειγμάτων βιολογικών υλικών, κ.ά.
Αυτό είναι εξάλλου και το αυστηρό
νομικό πλαίσιο και οι κανόνες μέσα στους οποίους προσπαθεί να «στριμωχτεί» ο
κος Διοικητής. Με βάση πρόσφατη έρευνα του ΚΕΠΥ, την μεταπανδημική περίοδο η
χρηματοδότηση των νοσοκομείων παραμένει κατά 38% μικρότερη σε σχέση με τα
επίπεδα του 2009 και το υγειονομικό προσωπικό είναι κατά 9,6% λιγότερο. Η
υγεία, όμως, δεν μπορεί να βασίζεται στις ολοένα και μεγαλύτερες πληρωμές των
ασθενών, ούτε στην ανταποδοτικότητα, αλλά πρέπει να καταργηθεί η οποιαδήποτε μορφή άμεσης ή έμμεσης
πληρωμής.
Γνωρίζουμε πως δεν μπορεί να υπάρξει
λύση για τους υγειονομικούς, αν δεν υπάρξει ταυτόχρονη λύση για τους ασθενείς,
και το αντίστροφο. Γι’ αυτό και η ικανοποίηση των αιτημάτων μας (προσλήψεις,
αύξηση μισθών, μονιμοποίηση, κλπ) πρέπει να συγκλίνουν στον κοινό αγώνα για
αποκλειστικά δημόσιο και δωρεάν σύστημα Υγείας για όλους, χωρίς επιχειρηματική
δράση.
